Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Κι όμως.. πρέπει..


Είναι ίσως η στιγμή, που το θέλω μου, το δικό μου, πρέπει να κάνει λίγο στην άκρη και να δώσει τη θέση του -για λίγο, πολύ ή για πάντα- στο μισητό "πρέπει"..
Είναι ίσως η στιγμή που πρέπει να αφήσω την τόση μου, την υπέρμετρη αγάπη που σου έχω να σε πονέσει τώρα, για να έχει ίσως διάρκεια..
Είναι ίσως η στιγμή που τα όνειρά μας πρέπει να τα φέρουμε πιο κοντά μας, να γίνουμε κομμάτι τους, να αντέξουμε στο χρόνο.. Να αντέξουμε ώσπου να τα ζήσουμε.
Εϊναι ίσως η στιγμή που πρέπει να δοκιμάσουμε την αντοχή μας στον πόνο, να νιώσουμε την απώλεια, πριν την νιώσουν οι άλλοι, τόσο νωρίς..
Είναι ίσως η στιγμή που θα θυμάσαι ως πού έφτασα από την πολύ μου αγάπη, για να σε κρατήσω δίπλα μου όταν ο χρόνος θα είναι δικός μας..
Είναι -όχι ίσως- , σίγουρα η στιγμή που θα είμαι εγώ για σένα και συ για μένα, ζωή μου...

3 σχόλια:

dreamer-angel είπε...

Θα συμφωνήσω μαζί σου!Κάπως έτσι λειτουργώ κι εγώ!Τα φιλιά μου και την καλησπέρα μου!

ΘΕΛΩ είπε...

Tα φιλιά μου.. (Εμείς, πάντα επικοινωνούσαμε..)

Λευκή είπε...

Δεν μπορείς εν αγνοία του άλλου να δημιουργείς πόνο. Ακόμα κι αν είναι για το καλό και των δύο.
Απλά δεν μπορείς. Αν αγαπάς.