Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Αντίο...

Δεν έχει σημασία σε ποιόν και γιατί λέμε αντίο. Είναι ένας αποχωρισμός.
Πάντα το αντίο πονάει.. Συνήθως όμως πιο πολύ πονάει η συνειδητοποίηση πως πρέπει να το πούμε. Και όσο δεν το λέμε, πονάει περισσότερο. Αντίο λοιπόν.. και εύχομαι ο πόνος που θα μου προκαλέσει να είναι μικρότερος σε ένταση από ότι μέχρι τώρα.. γιατί σε διάρκεια, θα κρατήσει όσο ζω. Αντίο λοιπόν και μη μου πεις ποτέ πως εγώ το ήθελα. Για σένα είναι. "Θέλω ότι θέλεις " μου έλεγες.. και εγώ τώρα βλέπω πως αυτό θέλεις.. Σε προλαβαίνω για να αντέξεις.. Έχεις να κρατηθείς. Εγώ δεν έχω... Όπως καταλαβαίνεις, σε αγαπώ πιο πολύ από ότι πίστευες, τώρα που θα δεις πως σε αφήνω, που είσαι το μόνο μου κράτημα..
Μη ρωτήσεις ποτέ τίποτα.. Το αντίο το λέμε μια φορά στη ζωή μας ακόμα και σε πρόσωπα που αγαπάμε πολύ..  Δεν αντέχω να το ξαναπώ.
Ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις.. Θυμάσαι ; " όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων.." και συ μου έλεγες, όχι..
Τελικά, έτσι είναι.. Ο πρώτος στην καρδιά σου, είναι και ο μόνος στη ζωή σου.. Οι " υπόλοιποι " εισπράττουν απλώς τη μεγαλοψυχία σου, τη φροντίδα σου, την αγάπη σου.. Μόνο που για μένα δεν είναι έτσι.. δεν είμαι φτιαγμένος να περιμένω στη σειρά.. Η καρδιά μου χωράει μια σύντροφο, έναν έρωτα, για μια ζωή.. Δεν λειτουργούμε όλοι το ίδιο..
Αντίο λοιπόν, γι' αυτή τη ζωή που ονειρεύτηκα πως τα όνειρα μπορούν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και με την καρδιά μου δώρο, μπορούν κάποτε να βγουν αληθινά.. Και το όνειρο όμως, ήθελε δυο καρδιές..
Θέλω μου μοναδικό, ζωή μου, όνειρό μου, ανεκτίμητο πλάσμα, πάντα θα είσαι το φως μου, μέχρι το τέλος.. Αντίο..

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

Έξω βρέχει...



Μαύρισε σήμερα και αντάριασε ο ουρανός..  Πάνε οι εποχές.. αλλάξανε.. Έτσι απότομα με πάνε από τη μια στην άλλη..  Ακόμα και κει, έχω πρόβλημα.. Δεν θέλω.. Θέλω να φεύγω όταν θέλω εγώ.. Και συνήθως, οι αλλαγές δεν μου αρέσουν.. Αν γίνουν, θέλω να τις έχω επιλέξει εγώ.. Δεν είμαι άνθρωπος του καιρού μου.. Και  ούτε θέλω να γίνω..
Μάταια προσπαθώ να βρω λέξεις, να πω άλλα πράγματα...
Έξω βρέχει.. Βρέχει και πιάνει μια πάχνη τριγύρω... τόσο όμορφη που θα'θελα να ήμουν μέρος της.. Να αγκαλιάσει τα πάντα, να αφήσει τη δροσιά της και μετά να διαλυθεί.. και από όπου περάσει, να'χουν όλοι να λένε τι όμορφα που ήταν..
Έξω βρέχει.. Μου αρέσει το τοπίο, αλλά θα προτιμούσα μια μέρα ηλιόλουστη, να 'χει με τα μέσα μου αντίθεση.. Ένα κλάμμα κρατημένο με χίλια "πρέπει" με κάνει να θέλω τώρα έναν ήλιο δυνατό, να 'ρθει να με ζεστάνει, να με αγκαλιάσει, να με κάψει αν και τότε το δάκρυ δεν μπορεί να βγει από μέσα μου..
Με πιάνει μια νοσταλγία, μια μελαγχολία..
Μου λείπει ο φίλος μου, που είχα μέσα μου και πάντα ακουμπούσα επάνω του, που του 'λεγα τα μυστικά μου και κείνος με βοηθούσε.. Μου λείπει το χέρι που δεν έχω πια δύναμη να σφίξω.. Ένα αριστερά, ένα δεξιά.. Τόσο κοντά και όμως τόσο απόμακρα τα χέρια, δεν βοηθάει το ένα τ' άλλο.. Μου λείπει το χαμόγελο που απ' τον καθρέφτη μ'έκανε να θέλω να ζήσω χίλια χρόνια.. Όλα μου λείπουν.. Λείπω στον ευατό μου.. Κι όλα μου λείπουν, μονάχα γιατί μου λείπεις εσύ...