Θα σε δω..

Αυτό το ΠΣΚ είναι από τα πολύ δύσκολα..
Σήμερα καρδιά μου, είμαι πολύ κοντά.. Είσαι πολύ κοντά.. Και όμως τόσο μακριά..
Νομίζω πως θ' απλώσω το χέρι και θα σε αγγίξω..
Αργότερα θα σε δω..
Και πάλι, θα μαζέψω εικόνες, θα πλησιάσω να μυρίσω το άρωμά σου, θ' αφήσω το βλέμμα σου να με ταξιδέψει και ίσως αγγίξουν τ' ακροδάχτυλά μας..
Τόσο όμορφο και ταυτόχρονα τόσο βασανιστικό..
Πόσες μέρες ατέλειωτες πρέπει να περάσουν πάλι, για να 'ρθουμε πιο κοντά...
Σε λίγο, σε δυο τρεις ώρες θα σε δω...
Και πάλι, θα πεις με το βλέμμα σου " τι θέλεις από εμένα.." και γω θα σου απαντήσω " εσένα.. ολόκληρη.." Θα κοιτάξω το στήθος σου μαντεύοντας το γρήγορο ρυθμό που θα χτυπάει η καρδιά σου.. Θα κοιτάξω τα χείλη σου και μόλις φύγω θα κλείσω τα μάτια μου και θα κάνω πως τα φιλάω..
Θα χαζεψω το κορμάκι σου καθως θα πηγαινόρχεσαι και θα το πάρω κι αυτό μαζί μου.. Να το αγκαλιάσω τρυφερά, ερωτικά, στοργικά..  Το βλέμμα μου θα σου χαιδεψει τα μαλλιά και συ θα χαμηλώσεις τα ματάκια σου από τη γλύκα...
Πόσο όμορφο, πόσο μοναδικό.. και πόσο πόνο πρέπει να φέρνει.. Δεν το αλλάζω με τίποτα..
Σε λίγο, θα σε δω..
Και θα δεις μωράκι μου, έβαλα τα καλά μου, στολίστηκα, αρωματίστηκα, να με δεις, να με χορτάσεις.. από τόσο κοντά... και τόσο μακριά...
Μόλις φύγω χαρίζοντάς σου ένα μεγάλο χαμόγελο, θα τρέξω προς τα έξω βιαστικά, μην προλάβει και φανερωθεί το δάκρυ μου.. και το άλλο.. και το επόμενο.. Και εκεί που θα παλεύω φεύγοντας να κρατήσω τους λυγμούς μου, θα έρχεται η εικόνα σου, να μου λέει.. "ματάκια μου.."
Θα σε δω... Το περιμένω με λαχτάρα... Η καρδιά μου από τώρα πάει να φύγει από τη θέση της..
Και θα περιμένω.. σε λίγες μέρες ίσως να σε ξαναδώ.. από πιο κοντά.. όπως θέλω.. όπως θέλεις... όπως θέλουμε...
Σ' αγαπώ ζωή μου...Σ' αγαπώ.

Αντίο...

Δεν έχει σημασία σε ποιόν και γιατί λέμε αντίο. Είναι ένας αποχωρισμός.

Πάντα το αντίο πονάει.. Συνήθως όμως πιο πολύ πονάει η συνειδητοποίηση πως πρέπει να το πούμε. Και όσο δεν το λέμε, πονάει περισσότερο. Αντίο λοιπόν.. και εύχομαι ο πόνος που θα μου προκαλέσει να είναι μικρότερος σε ένταση από ότι μέχρι τώρα.. γιατί σε διάρκεια, θα κρατήσει όσο ζω. Αντίο λοιπόν και μη μου πεις ποτέ πως εγώ το ήθελα. Για σένα είναι. "Θέλω ότι θέλεις " μου έλεγες.. και εγώ τώρα βλέπω πως αυτό θέλεις.. Σε προλαβαίνω για να αντέξεις.. Έχεις να κρατηθείς. Εγώ δεν έχω... Όπως καταλαβαίνεις, σε αγαπώ πιο πολύ από ότι πίστευες, τώρα που θα δεις πως σε αφήνω, που είσαι το μόνο μου κράτημα..

Μη ρωτήσεις ποτέ τίποτα.. Το αντίο το λέμε μια φορά στη ζωή μας ακόμα και σε πρόσωπα που αγαπάμε πολύ..  Δεν αντέχω να το ξαναπώ.

Ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις.. Θυμάσαι ; " όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων.." και συ μου έλεγες, όχι..

Τελικά, έτσι είναι.. Ο πρώτος στην καρδιά σου, είναι και ο μόνος στη ζωή σου.. Οι " υπόλοιποι " εισπράττουν απλώς τη μεγαλοψυχία σου, τη φροντίδα σου, την αγάπη σου.. Μόνο που για μένα δεν είναι έτσι.. δεν είμαι φτιαγμένος να περιμένω στη σειρά.. Η καρδιά μου χωράει μια σύντροφο, έναν έρωτα, για μια ζωή.. Δεν λειτουργούμε όλοι το ίδιο..

Αντίο λοιπόν, γι' αυτή τη ζωή που ονειρεύτηκα πως τα όνειρα μπορούν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και με την καρδιά μου δώρο, μπορούν κάποτε να βγουν αληθινά.. Και το όνειρο όμως, ήθελε δυο καρδιές..

Θέλω μου μοναδικό, ζωή μου, όνειρό μου, ανεκτίμητο πλάσμα, πάντα θα είσαι το φως μου, μέχρι το τέλος.. Αντίο..