Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

Βήματα αργά..



Περνούν οι μέρες, περνά ο καιρός και τα βήματά μας, αργά, μας οδηγούν σε ένα και μόνο κοινό δρόμο..

Δεν μπορώ ούτε βήμα να κάνω πιο πίσω.. Ούτε καν στη σκέψη μου δεν μπορώ να το δεχτώ.. Εϊναι τέτοια η πάλη, είναι τόσος ο πόνος, είναι τόσο αβάσταχτη η μοναξιά όταν δεν είσαι "κοντά" ... Όλα δείχνουν μπροστά.. Και ξέρεις, εμείς, οι "άριστοι" οι "ηθικοί", τα "υποδείγματα" κάποτε θα χαμηλώσουμε στα μάτια των άλλων, για να μπορούμε να κοιταχτούμε οι δυο μας κατάματα.. Αν καί ποτέ στη ζωή μας, δεν δώσαμε σε κανέναν, εχθρό ή φίλο το δικαίωμα να μας αρνηθεί κάποια μας αξία..

Δεν βλάψαμε ποτέ κανέναν.. Ωφελήσαμε και οι δυο, μα αυτό "τότε", δεν θα "μετρήσει".. Όλοι είναι καλοί και δίπλα μας όταν κάτι έχουν να πάρουν.. όταν τους θίγονται τα δικαιώματα που νομίζουν ότι έχουν, είναι απέναντι.. έτοιμοι, λες και από καιρό μάζευαν πέτρες για εκείνες τις στιγμές..

Τώρα ακόμα βέβαια, είναι νωρίς για τέτοια.. Τώρα έχουμε μια απόσταση που μας βοηθάει να μην παρεκτραπούμε, να μην "τσαλακώσουμε" κανέναν παρά μόνο τους ίδιους μας τους εαυτούς, τώρα οργανώνουμε τα συναισθήματά μας, ξεχωρίζουμε τα αληθινά και μοναδικά από αυτά, τα πρόσκαιρα, κι έχοντας το νου να μας προσγειώνει, κοιτάμε το αύριο με αισιοδοξία..

Σκέφτομαι αγάπη μου, πως μέχρι τώρα, ήμουν όλα αυτά τα "αποδεκτά" τα τόσο καλά, το "καλύτερο παιδί", με τις επιλογές μου και τη ζωή μου, με την καταξίωση από όλους, όχι ίσως γιατί ανήκα στους "άριστους" αλλά σίγουρα γιατί δεν πείραξα ποτέ κανέναν, σίγουρα γιατί οφέλησα πολλούς, σίγουρα γιατί πάντα έδινα τα πάντα σε όλους, ότι είχα και δεν είχα, και σίγουρα γιατί δεν τάραξα ποτέ την ηθική τους (αυτή βέβαια που έχουν φτιάξει για τους άλλους )..

Σκέφτομαι κορίτσι μου, πως πρώτη μου φορά στη ζωή μου παραβαίνω κάποιους άγραφους νόμους και είναι και η πρώτη φορά που δεν νιώθω ενοχές, δεν ψάχνω για άλλοθι στις πράξεις μου..

Ίσως, γιατί πρώτη φορά κάνω κάτι που δεν μου φόρτωσε κανείς, ούτε καν ο ίδιος μου ο εαυτός σε μια του παρόρμηση, σε εξαναγκασμό να συμπονέσω στην ηλικία της αθωότητας..

Ίσως , γιατί πρώτη φορά κάνω ότι ακριβώς αισθάνομαι, λέω ότι σκέφτομαι, είμαι αληθινός από την πρώτη στιγμή με τα λάθη μου και τις αδυναμίες μου, δεν ντρέπομαι να κλάψω..

Βήματα αργά, ακανόνιστα, χωρίς ρυθμό, με χτυποκάρδι, με αγάπη, με πολύ νοιάξιμο για εκείνους που αγαπάμε.. βήματα που θα μας οδηγήσουν στο τέλος, σε μια νέα αρχή..

ΥΓ. Όλα θα πάνε καλά...

8 σχόλια:

Γιάννης Παππάς είπε...

βήματα μερυθμό κανονισμένα κάνουν τα ρομπότ οι άνθρωποι πέφτουν και καμιά φορά
έτσι είναι όλα θα πάνε καλά
καλη σου νύχτα

dreamer-angel είπε...

Μακάρι όλα να πάνε καλά!
Μια γλυκιά καληνύχτα από μένα!

Savvina είπε...

Καλησπέρα.
Μερικές φορές στη ζωή σταματάμε τον χρόνο,κάνουμε ένα flash back βλέποντας τα καλά και τα άσχημα που έχουμε κάνει,ποιούς έχουμε βοηθήσει και ποιούς όχι.
Δεν είναι κακό αυτό.Μας βοηθάει για να συνεχίσουμε πιό δυνατοί και πιό ώριμοι.Να καταλάβουμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε.Αρκεί να θέλουμε να τα διορθώσουμε.
Όλοι αυτό κάνουμε.
Έχε πίστη στον εαυτό σου και όλα καλά θα πάνε.
Καλό βράδυ.

pan είπε...

κοιτα μπροστα πλεον,ολα θα ερθουν οπως πρεπει!!!

ΘΕΛΩ είπε...

Γιάννης Παππάς : Έχεις απόλυτο δίκιο.. Καλή σου μέρα

ΘΕΛΩ είπε...

dreamer-angel :Μακάρι.. Δύσκολο, αλλά θα γίνει.. Καλή σου μέρα.

ΘΕΛΩ είπε...

Savvina : Σε ευχαριστώ πολύ.. Καλή σου μέρα.

ΘΕΛΩ είπε...

pan : Μπροστά μου κοιτάω, μα θέλω δεν θέλω υπάρχει και το πίσω, και το δίπλα.. δεν αγνοείται αυτό.
Καλή σου μέρα